Πηγή:
kaosenlared
Έχω δουλέψει στα ορυχεία 25 χρόνια. Κατέβηκα για πρώτη φορά στα 18
μου, και θα ήθελα να σας πώ ότι εκπλήσσομαι από πολλά απ’ τα σχόλια που
διαβάζω για τους ανθρακωρύχους και την πρόωρη συνταξιοδότηση που ισχύει
γι αυτούς όπως και γι άλλες ομάδες εργαζομένων. Θα ήθελα να σας μεταφέρω
τη δική μου οπτική, και αν μπορέσω να αποσαφηνίσω ορισμένες αμφιβολίες
που βλέπω ότι υπάρχουν για το θέμα αυτό.
1. Ο αγώνας που διεξάγουν αυτή τη στιγμή οι ανθρακωρύχοι, δεν είναι
για να διεκδικήσουν χρήματα, αλλά για να γίνει σεβαστή η συμφωνία που
υπέγραψε πέρυσι το υπουργείο βιομηχανίας και τα συνδικάτα των
ανθρακωρύχων, που προέβλεπε τη συνέχιση των επιδοτήσεων ως και το 2018.
Τα χρήματα αυτά προέρχονται απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση, κι όχι απ’ την
ισπανική κυβέρνηση, μ’ αυτό θέλω να πώ ότι δε ζητάμε από κανέναν ισπανό
να “στερηθεί για να μας βοηθήσει” όπως λένε πολλοί απ’ τους επικριτές
μας. Όσον αφορά πάλι αυτά τα χρήματα που δικαιούνται οι οικογένειες των
ανθρακωρύχων, καθώς προέρχονται από το Εξωρυκτικό Ταμείο που υποτίθεται
αποσκοπούσε στη δημιουργία εναλλακτικών στον λιθάνθρακα, ώστε να
μπορούμε να εργαστούμε στις περιοχές μας μετά το κλείσιμο των ορυχειών. Ε
λοιπόν, όπως και σε πολλούς άλλους τομείς, τα χρήματα αυτά τα
διαχειρίστηκαν οι πολιτικοί και τα συνδικάτα, όπως ήθελαν. Με μέρος
αυτών, για παράδειγμα, ο κύριος Gabino de Lorenzo (πρώην δήμαρχος του
Οβιέδο) πλήρωσε την ασφαλτόστρωση δρόμων της πόλης του, το νέο εκθεσιακό
και συνεδριακό μέγαρο που έχτισε και μια σειρά από άλλα έργα. Η δε
πρώην δήμαρχος της Χιχόν (η κυρία Felgeroso) επένδυσε ένα άλλο μερίδιο
στην ίδρυση ενός τεχνικού εκπαιδευτικού ιδρύματος και σε άλλα έργα.
Στην κοιλάδα του Turón, στα ορυχεία της Cuenca del Caudal, όπου ζω,
έχουμε πάνω από 600 νεκρούς εργάτες (μόνο αυτούς για τους οποίους
γνωρίζουμε, καθώς στον εμφύλιο πόλεμο πυρπολήθηκαν τα επίσημα αρχεία)
στα ορυχεία από το 1889 ως το 2009, όταν και έκλεισαν...
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Μοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
.jpg)
