Μου τηλεφώνησε σήμερα μια
κυρία από την Δράμα.
Μου ζήτησε να μην της στέλνουμε πλέον ενημερώσεις για το Κίνημα Δεν Πληρώνω.
Οταν τη ρώτησα τι την οδήγησε σ’ αυτή την απόφαση μου είπε ότι «είσαστε
κόμμα και δεν με ενδιαφέρει να είμαι μέλος ενός κόμματος που είναι με τον Σύριζα»
Την ρώτησα τότε αν ξέρει
πολλά κόμματα που να τα οδηγούν στα δικαστήρια για να καταστείλουν τους αγώνες
τους και μου είπε ότι αυτά ήταν παλιά.
"Μετά η κυρία Βαλαβάνη έγινε υπουργός και μας τα γύρισε", μου είπε.
Την ρώτησα αν ξέρει την ανακοίνωση που βγάλαμε για την κυρία Βαλαβάνη και για
όλους αυτούς που καπηλεύονται τους αγώνες μας, για να τους εξαγοράσουν με
υπουργικούς θώκους και βουλευτικά έδρανα.
Μου απάντησε πως όχι.
Τότε άρχισα να της εξηγώ ότι
πολλοί προσπάθησαν στα 6 χρόνια ζωής του Κινήματος μας και προσπαθούν ακόμα να καπηλευτούν τους αγώνες μας, ότι εμείς πολλές φορές
δεχθήκαμε προδοσίες ως κίνημα αλλά δεν το βάλαμε κάτω, ότι έχουμε πολλά
δικαστήρια και διώξεις από το σύστημα, κυρίως τώρα, ότι η «αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ
είναι χειρότερη από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
Τότε άρχισε να μου λέει την
ιστορία της.
Πως διώχτηκαν οι γονείς της στον εμφύλιο σαν αντάρτες, πως βρέθηκε να μεγαλώνει σε
ορφανοτροφείο στην Πολωνία, πως έφαγε πάρα πολύ ξύλο εκεί, επαναπατρίστηκε το
1988, μετά από πολλές προσπάθειες, ότι το όνειρο για μία καλύτερη ζωή στην
αγαπημένη της Ελλάδα έσβησε, ότι ο γιος της έχει μείνει στην Πολωνία και ζεί
μόνη της στην Δράμα…..
Εκλαιγε και συγκινήθηκα και
εγώ….
Μετά από όλα αυτά με ρώτησε
αν μπορεί να με παίρνει καμιά φορά τηλέφωνο να μαθαίνει νέα μου και νέα του Κινήματος…
Της είπα ότι θα ενημερώσω και
άλλους στο κίνημα για το τηλεφώνημά της και ότι θα την πάρουμε και εμείς…
Το όνομά της Αναστασία..
Το τηλέφωνό της .....
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Σας τα έγραψα τώρα, βιαστικά και όπως μου βγαίνουν, γιατί βρίσκομαι ακόμα με την φόρτιση και επίσης τα θυμάμαι…
Δ.Α.
