Η υποτίμηση της εργασίας είναι «αυτονόητο» ζητούμενο, το δημόσιο σύστημα υγείας παρουσιάζεται ως κόστος, το εμπόριο της υγείας ως μονόδρομος, η διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος και η μείωση του μέσου χρόνου ζωής των εργαζομένων ως εξοικονόμηση πόρων. Σε συνθήκες κρίσης, οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται ως «κόστος» και οι μετανάστες που μέχρι χθες ήταν χρήσιμοι ως φθηνό, ανασφάλιστο και χωρίς δικαιώματα εργατικό δυναμικό, σήμερα εμφανίζονται να είναι η αιτία για όλα όσα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία. Έτσι, ο ρατσισμός γίνεται...
