Τα τελευταία περίπου 30 χρόνια, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε
άλλες τουριστικές ζώνες στον κόσμο, έχουν αρχίσει να εμφανίζονται
βαθμιαία τα συμπτώματα της κρίσης σπανιότητας του νερού. Μέσα σ’ αυτό το
ιστορικό πλαίσιο και στο νησί μας. Στην Αίγινα
Θα ήταν παράλογο να μην συνέβαινε. Παραθαλάσσιες και
νησιώτικες, πρώην αγρο-κτηνοτροφικές περιοχές, με την αλιευτική
δραστηριότητα μαζί ως βασικούς οικονομικο-κοινωνικούς προσανατολισμούς,
έγιναν πεδίο ανάπτυξης της τουριστικής βιομηχανίας. Ο λιγοστός
πληθυσμός ραγδαία από τη δεκαετία του ’90 και μετά, πολλαπλασιάζεται από
έναν πληθυσμό απαιτητικό και σπάταλο στο νερό και με «νέες» υδροβόρες
αστικές συνήθειες περί «καθαριότητας» και «υγιεινής». Από έναν αστικό
πληθυσμό αδιάφορο για την πραγματική τοπική ζωή. Αδιάφορο για την ένδεια
του Αιγινήτη που μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε δυνατότητα άνετης
επιβίωσης έως και οικονομικής μεγέθυνσης με την παροχή υπηρεσιών στην
τουριστική βιομηχανία. Άλλαξαν, λοιπόν, οι προσανατολισμοί της
οικονομίας στο νησί μας με βάση τη γενική κυρίαρχη πολιτική βούληση
προς μια...
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
BlogThis!Μοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest