Στην πολυκατοικία μας αποφασίσαμε να αναμετρηθούμε με τις μεγάλες ιστορικές προκλήσεις και να ιδιωτικοποιήσουμε τον ανελκυστήρα.
Τις εποχές που ζούσαμε πάνω από τις
δυνατότητές μας, ο ανελκυστήρας ήταν δημόσιο αγαθό. Αυτό δεν σημαίνει
ότι ήταν τζάμπα. Τον πληρώναμε κάθε μήνα στα κοινόχρηστα, για να βγουν
τα έξοδα λειτουργίας και συντήρησης. Ο διαχειριστής, ο κ. Πουρνάρας, μας
άνοιξε τα μάτια. Η παραχώρηση της λειτουργίας του ανελκυστήρα σε
ιδιώτες ήταν μια συμφέρουσα αναπτυξιακή πρόταση. Θα μας γλύτωνε από μια
μέση μηνιαία επιβάρυνση της τάξης των 20 ευρώ ανά διαμέρισμα, που
αντιστοιχεί σε τρία πακέτα μακαρόνια, δύο μπουκάλια γάλα και μια κάρτα
κινητής τηλεφωνίας για κάθε οικογένεια. Ταυτόχρονα θα καλύπταμε το
έλλειμμα της πολυκατοικίας, δημιουργημένο από αντιπαραγωγικές
καταστάσεις του παρελθόντος, από τις οποίες βασικός ωφελημένος ήταν ο
ίδιος ο κ. Πουρνάρας....


