Δεν έχω … Δεν μπορώ. Δεν πληρώνω.
Με αυτή τη λογική σειρά.
Δεν τρελάθηκαν ξαφνικά οι άνθρωποι.
Ούτε έγιναν πιο κακοί πολίτες από τη μια μέρα στην άλλη.
Απλώς έγιναν πιο φτωχοί, πληρώνοντας για το πάπλωμα που με αυτό σκεπάστηκαν άλλοι.
Στη δεκαετία του 1960, στην Ιταλία, μιλούσαν για ένα «οικονομικό θαύμα».
Ομως, δεν ωφελήθηκαν από αυτό όλοι το ίδιο.
Και
την επόμενη δεκαετία, εκείνοι που είχαν ωφεληθεί λιγότερο ή και
καθόλου κλήθηκαν να πληρώσουν το κόστος μιας οικονομικής και
πετρελαϊκής κρίσης.
Ετσι,
το 1974, στον ιταλικό Βορρά, όταν οι εργαζόμενοι του Τορίνου
ανακάλυψαν ένα πρωί πως το εισιτήριο του αστικού λεωφορείου είχε αυξηθεί
30% (φορτωμένο με νέους φόρους), αρνήθηκαν να το πληρώσουν και εξέδωσαν δικά τους εισιτήρια με την παλιά τιμή.
Και έστησαν πάγκους έξω από τους σταθμούς των λεωφορείων με πανό που έγραφαν: «Μη δεχτείτε να πληρώσετε την αύξηση!».
Υστερα από μερικές μέρες, η διεύθυνση των λεωφορείων ανακάλεσε την αύξηση.
Το
επόμενο βήμα ήταν να προχωρήσουν οι εργαζόμενοι σε παρόμοιες μειώσεις
και στο ηλεκτρικό, όχι μόνο στο Τορίνο, αλλά και στο Μιλάνο, όταν η
ιταλική ΔΕΗ (ENEL) φούσκωσε τους λογαριασμούς με νέους φόρους.
Οι
εργαζόμενοι τύπωναν πάνω σε αυτούς τους λογαριασμούς ένα νέο ποσό..
