Αχ ρε συ Θεοφανία!
Αν ήξερες πόσο κλάμα έχω ρίξει σαν ναυτικός για 4 χρόνια, 4 περίπου στη Γερμανία και καμιά 20ριά στην Αγγλία, όταν εσύ και ο άλλος, άντε να έχετε πάει μέχρι την Κωλοπετινίτσα του...Διακοφτού.
Αλλά αν δεν ξέρετε εσείς τι θα πει πατρίδα, θα σας πω εγώ, ο πιό κατάλληλος.
…Να ξέρεις ότι οι γονείς σου είναι στην Πατρίδα, οι φίλοι σου, οι ωραίες θάλασσες, η γειτονιά σου, τα γλέντια σου, οι χαρές σου και οι λύπες σου και ότι άλλο περιλαμβάνει το μυαλό σου για το μέρος που ο καθένας έχει μεγαλώσει.
…Και εσύ άνεργε νεοέλληνα με 2-3 διδακτορικά-μεταπτυχιακά να είσαι μακριά από την αγαπημένη σου ΠΑΤΡΙΔΑ.
Σαν ναυτικός, εργαζόμενος, ή τώρα σαν "λαθρομετανάστης" για να βρεις ζούλα δουλειά!
..Και να περιμένεις στους τόπους κράτησης να σου βρούν τα ναύλα επιστροφής, από την μακρινή Αυστραλία.
Αλλά σκέψου και μας τους εξόριστους, που για 7 χρόνια οι πατριώταροι- έλληναράδες- "χριστιανοί" αλλά και βασανιστές και φασίστες και δολοφόνοι της χούντας…που δεν μπορούσαμε να παρευρεθούμε στην κηδεία της μάνα μας, αν και δεν πιστεύουμε σε διαόλους και τριβόλους και σε παραδείσους και κολάσεις, μέσα στα καζάνια με τις πίσσες και τους προβατομούρηδες–κερατάδες-τραγοπόδαρους-ζερζεβούληδες.
Αυτήν την πατρίδα μου την έχουν κλέψει, ή μάλλον δεν την είχα δική μου ΠΟΤΕ!
Την πατρίδα μου την κουμαντάρουν ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες, οι μεγαλέμποροι, οι εφοπ-ληστάδες και τα τσιράκια τους σε κάθε κυβέρνηση.
Από τη σύσταση του Ελληνικού κράτους.
Εγώ αυτήν την πατρίδα που... κουμαντάρουν αυτοί οι ληστές όχι μόνο δεν την υποστηρίζω, αλλά θέλω να τους την πάρω για να γίνει δική μου, δίχως αυτούς.
Και για να τους τη πάρει ο λαός, θα πρέπει να οργανωθούμε.
Με ταξικό αγώνα, με απεργίες , διαδηλώσεις, επιτροπές-συμβούλια, άκρως δημοκρατικά εκλεγμένα και ανακλητά, για να καταργηθούν τα προνόμια και η καταπίεση ανθρώπου σε άνθρωπο, με κίνητρο το ατομικό κέρδος.
ΑΥΤΗ Η ΠΑΤΡΙΔΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗΝ ΓΚΡΕΜΙΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ.
Εσύ εξακολούθησε να νομίζεις ότι είναι δική σου.
Άλλωστε εσύ νομίζεις ότι θα πας, δεν ξέρω που.
Άλλοι θα πάνε στον παράδεισο, άλλοι στην κόλαση, άλλοι θα γίνουν μυρμήγκια-λεοπαρδάλεις-τυρανόσαυροι .
"Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας.
Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας; Μὴν εἶν᾿ οἱ κάμποι;
Μὴν εἶναι τ᾿ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά;
Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει;
Μὴν εἶναι τ᾿ ἄστρα της τὰ φωτεινά;
Μὴν εἶναι κάθε της ρηχὸ ἀκρογιάλι
καὶ κάθε χώρα της μὲ τὰ χωριά;
κάθε νησάκι της ποὺ ἀχνὰ προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;
Μὴν εἶναι τάχατε τὰ ἐρειπωμένα
ἀρχαία μνημεῖα της χρυσὴ στολή,
ποὺ ἡ τέχνη ἐφόρεσε καὶ τὸ καθένα
μία δόξα ἀθάνατη ἀντιλαλεῖ;
Ὅλα πατρίδα μας! Κι αὐτὰ κι ἐκεῖνα,
καὶ κάτι πού ῾χουμε μὲς τὴν καρδιὰ
καὶ λάμπει ἀθώρητο σὰν ἥλιου ἀχτίνα
καὶ κράζει μέσα μας: Ἐμπρὸς παιδιά!
Ἰωάννης Πολέμης. "
ΥΓ1. Αυτά όλα τα πουλάνε.
Και για να τα κρατήσουμε θα πρέπει να τους τα πάρουμε.
Γι'αυτό λέγαμε και λέμε:
Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑ!
Για να γίνουν δικά μας θα πρέπει να οργανωθούμε για να τους τα πάρουμε κάποια ειρηνικά και τα άλλα σίγουρα επαναστατικά.
Ο κάθε ένας διαλέγει το πόστο του.
Εγώ διαλέγω τη νοημοσύνη της λαϊκής ανατροπής, ΕΔΩ στη ΓΗ.
Όποτε γίνει.
Φιλικά:
-Ανατροπέας-
ΥΓ2. Θυμάμαι ότι όταν μπαρκάριζα ούτε καν εικασάχρονο παιδαρέλι, μου είχε κάνει εντύπωση, ένα άλλο ποίημα που έλεγε τα εξής:
Τώρα που θα φύγω
και θα πάω στα ξένα
άσε με να πάρω απο σένα
λίγο χώμα αγαπημένο
χώμα Ελληνικό.
Αυτό το έγραφα με μεγάλα γράμματα και το έβαζα πάνω στο μπουλμέ της καμπίνας μου, σε όλα τα βαπόρια που μπαρκάριζα σαν δόκιμος μηχανικός, λαδάς-θερμαστής-ντοκουμάνης και τρίτος μηχανικός αδίπλωτος.
ΥΓ3. Η μάνα μου, μαζί με μια μεγάλη ευχή, μια μητρική απέραντη αγγαλιά, μου έδινε όταν μπαρκάριζα βελόνα και κλωστή και ένα πράσινο σαπούνι για τα λαδωμένα ρούχα της μηχανής, και ΠΑΝΤΑ ένα μπουκάλι λάδι.
Είχε γεννηθεί στο Χαροκοπιό της Κορώνης, κοντά στην Καλαμάτα.
...Και όταν το νέο-πρωτόμπαρκο καμαρωτάκι μου πέταξε το άδειο μπουκάλι...τρελάθηκα.
Παρ' όλο ότι είμουν ο καλύτερος αξιωματικός στο βαπόρι στις φιλικές σχέσεις μου με το κατώτερο πλήρωμα...γούρλωσαν τα μάτια τους οι άλλοι για την λεκτική βία που εξάσκησα στο νέο καμαρωτάκι.
Αγαπητή μου Θεοφανία.
ΥΓ4. Και όταν με μια τσάντα που μόλις πρόλαβα να πάρω στις 5/4/1968 με την πρωινή πτήση για την Ζυρίχη, αφήνοντας πίσω οικονομική καταστροφή, συγγενείς και πρό πάντων συντρόφους που συνέλαβαν τα γουρούνια της χούντας, τυχεροί εμείς που προλάβαμε να το σκάσουμε...γιατί πολλές φορές τα γουρούνια της ασφάλειας, δεν συναργάζονταν με τα άλλα γουρούνια της ΕΣΑ...γιατί θέλανε αυτονομία στα κατορθώματά τους!
...Και να στο Λονδίνο πολιτικοί εξόριστοι και με καταδίκες ερήμην από τα έκτακτα στρατοδικεία, να μεγαλώνουμε ένα παιδί που μέχρι τα 5 του χρόνια αγωνιούσαμε να μην μιλάει καθόλου Εγγλέζικα, αλλά μόνο Ελληνικά!
Και όταν η διευθύντρια του νηπιαγωγείου με κάλεσε στο γραφείο και επιτιμιτικά μου έβαλε ''χέρι'', της απάντησα:
Κυρία μου, το παιδί μας ξέρει μια γλώσσα, σαν μητρική.
Καθήκον σας είναι να του μάθετε και τη δική σας και αυτήν, σαν μητρική.
Το ίδιο κάναμε και στο δεύτερο παιδί μας!
Λυσάω όταν τα ''ξενάκια'' μιλάνε και τη γλώσσα τους και οι ελληναράδες τα στραβοκοιτάνε και όχι μόνο.
Καλά οι νεο-παλαιο-ναζιστές πατριώτες(!!) των σάπιων τενεκεδαύγουλων, απαγορεύουν να πάνε και στα νοσοκομεία, αν νοσήσουν...
...Για την δική μας την πατρίδα ρε γαμώτο και όχι της ντοπαρισμένης, ή όχι Πατουλίδου!
Με αγάπη
-Ανατροπέας-
