 |
| Ιερισσός: Το τρομο- κράτος |
Ο γιος ενός εκ των δυο κρατουμένων ήταν συμμαθητής της: «Εχασα τον πατέρα μου πριν από ένα χρόνο. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο: Να πεθαίνει ο μπαμπάς σου ή να σ’ τον παίρνουν ξαφνικά μες στη νύχτα και να τον κλείνουν σ’ ένα μπουντρούμι; Τα παιδιά έχασαν όλη τη ζωή τους από εκείνο το βράδυ». Ολα τα παιδιά που μπήκαν στο στόχαστρο της καταστολής έχουν χάσει τη ζωή τους εδώ και καιρό. «Ακόμα και στις ζωγραφιές τους σχεδιάζουν φωτιές, μπλόκα, ξύλο και ΜΑΤ», μας λέει η εκπαιδευτικός Τάνια Λούπου.
«Στο μάθημα της Γλώσσας δόθηκε η εξής άσκηση: Ο δήμαρχος της πόλης σας θέλει να χτίσει στο μοναδικό πάρκο. Τι κάνετε; Τα παιδιά λοιπόν απάντησαν: “Κλείνουμε το πάρκο με κορδέλες, κάνουμε διαδήλωση κι αν ο δήμαρχος δεν ακούσει, θα τα κάψουμε όλα”.
Κι εγώ πρέπει να πείσω...
τα παιδιά αυτά που έχουν υποστεί τόση βία ότι η βία δεν είναι λύση, ότι στη δημοκρατία συζητάμε, ότι η αστυνομία δεν είναι οι κακοί, αλλά μας προστατεύουν.
Τα παιδιά βιώνουν μιαν ανομική κοινωνία κι εμείς πρέπει να τους κάνουμε να πιστέψουν στη δημοκρατία».
«Μέχρι την Κυριακή που τους προφυλάκισαν, είχαμε ακόμα μια ελπίδα, μετά χάθηκαν όλα», λέει η Ειρήνη Κορδερά.
«Δεν περιμέναμε τίποτα από τους ξεπουλημένους πολιτικούς, ούτε από τους καναλάρχες εργολάβους.
Αλλά περιμέναμε πολλά από τη Δικαιοσύνη. Δύο αγωνιστές είναι στη φυλακή.
Ο μεγαλύτερος θυμός, η μεγαλύτερη απογοήτευση ήρθε από τη Δικαιοσύνη.
απόσπασμα από ρεπορτάζ της Ντίνας Δασκαλοπούλου
