Παναγιώτης Τζαννετάτος- Ο μετανάστης

Ο μετανάστης

Εδώ είμαι ξένος.
Ξένος κι εχθρός.
Έμαθα να περιμένω.
Έμαθα να νοσταλγώ.
Μέχρι να βρώ πατρίδα
υπομένω τον καιρό.
Στην Πατρίδα,
τη δικιά μου
ξενιτεμένο πια....

πουλί.
Γυρεύει η καρδιά μου
την επιστροφή.

Φώτα,σειρήνες,
σύρματα ηλεκτρικά,
κάρτες,χαρτιά,
τρέξιμο,κοφτές ανάσες,
μέρες φόβου
μέσα σε φορτηγά.
Να προσπαθεί
ο άνθρωπος

να κρατήσει
το μυαλό του
το ηθικό του
ακμαίο.
Να προσέχεις,
να προσέχεις.
Τοίχο-τοίχο
να περπατάς
ξυπόλυτος,
στο αίμα
και στην ευχή
της μάνα σου.

Νύχτα και μέρα
βαθαίνει η πληγή.
Βήμα κι άλλο βήμα
στ άγνωστο Προχωρώ
Δάκρυ και άλλο δακρύ
τα σύνορα παίρνω
Όλα μπερδεμένα
κι όλο καρτερώ
μια φωλιά να χτίσω
σε καθαρό ουρανό.

(Παναγιώτης Τζαννετάτος)

Categories: