Ε, όχι και παράνομη βία η άρνηση
πληρωμής διοδίων κύριε εισαγγελέα..
Στον πρόσφατο δικαστικό μαραθώνιο
του Κινήματος Δεν Πληρώνω από τους μεγαλοεργολάβους της Ολυμπίας Οδού (Ολυμπία
Οδός είναι η εταιρία που εκμεταλλεύεται την καρμανιόλα Κορίνθου-Πατρών), οι
συνήγοροι της Πολιτικής Αγωγής (οι δικηγόροι των μεγαλοεργολάβων δηλαδή) έτυχε
(ή πέτυχε) να έχουν πλήρη ταύτιση απόψεων με την εισαγγελική έδρα. Ο
εισαγγελέας, σε μία επίδειξη ικανοτήτων στο άθλημα του «λογικού άλματος»
θεώρησε αιτιολογημένη την απαίτηση της εταιρίας ώστε να καταλογιστεί η άρνηση πληρωμής διοδίων ως άσκηση
παράνομης βίας προς την εταιρία!!
Νομική τεκμηρίωση του ισχυρισμού
αυτού φυσικά δεν υπήρξε. Μα πως θα μπορούσε άλλωστε; Η έννοια της παράνομης βίας
διδάσκεται στο πρώτο έτος της νομικής επιστήμης και καμία σχέση δεν έχει με
οποιαδήποτε άρνηση πληρωμής, πόσο μάλλον διοδίων σε χιλιοπληρωμένους και
απαράδεκτους δρόμους στους οποίους τα έργα έχουν σταματήσει υπ’ ευθύνη της
εταιρίας από το 2011.
Η λογική διαλύεται.
Το
αίσθημα δικαίου προσβάλλεται βάναυσα από τέτοιες επικίνδυνες διολισθήσεις των
εκπροσώπων της δικαιοσύνης.
Παρόλα αυτά, ο εισαγγελέας υποστήριξε
με ζήλο ότι οι κατηγρούμενοι αγωνιστές του Κινήματος θα έπρεπε να καταδικαστούν
και για το αδίκημα αυτό.
Τελικά οι
κατηγορούμενοι αθωώθηκαν για την κατηγορία της παράνομης βίας.
Μάλλον η
δικαστική έδρα υποχώρησε μπροστά στην κοινωνική κατακραυγή που θα επέφερε μία
τέτοια απόφαση και το δικαστικό προηγούμενο που θα προκαλούσε. Μία τόσο σαθρά
τεκμηριωμένη και δικονομικά αστοιχειοθέτητη απόφαση θα προκαλούσε το κοινό περί
δικαίου αίσθημα και θα κατέλυε κάθε αίσθημα ύπαρξης κράτους δικαίου.
Η ταξική φύση της δικαιοσύνης αναδεικνύεται σε κάθε ευκαιρία, ιδίως
το τελευταίο διάστημα που ο ταξικός πόλεμος έχει ενταθεί.
Όλα αυτά
επιβεβαιώνουν απόλυτα τον ισχυρισμό του Κινήματος Δεν Πληρώνω προς κάποιους
δικολάγνους «αγωνιστές» που πιστεύουν ότι με νομικό αγώνα μπορούμε να τα
βάλουμε με την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη, το κράτος και τους διαπλεκόμενους
μεγαλοεργολάβους. Ο μόνος τρόπος αποτελεσματικής αντίδρασης του λαού στους
δυνάστες του είναι πολιτικός και κινηματικός. Μόνο έτσι θα μπορέσει το 99% να
επιβληθεί πάνω στο 1% που το απομυζά και το εκμεταλλεύεται. Ο δρόμος του αγώνα
πρέπει να διανυθεί ολόκληρος συναγωνιστές. Ανώδυνες και «αναίμακτες»
παρακάμψεις δυστυχώς δεν υπάρχουν.
