Συμπληρώνονται φέτος 40 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου,
μια εξέγερση που αφήνει σημαντικά διδάγματα και παρακαταθήκες για το κοινωνικοπολιτικό
γίγνεσθαι.
Στις σημερινές συνθήκες που ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει
ομαλά και να αναπαραχθεί, προσκρούοντας στις μεγάλες αντιθέσεις του που τον έκαναν
παρασιτικό και ολοκληρωτικό, είναι αδύνατον να ξεφύγει χωρίς την ανελέητη και ολομέτωπη
επίθεση στο βιοτικό επίπεδο του λαού, στη λεηλασία της φύσης και της κοινωνίας,
την εκμετάλλευση των περισσότερων χωρών από τα ιμπεριαλιστικά μπλοκ.
Η κρίση διαπερνά
το σύστημα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, δημιουργώντας...
μαζική ανεργία φτώχεια εξαθλίωση,
συνθήκες κοινωνικής διάλυσης. Με τη φιλελεύθερη
διαχείριση των μνημονίων οι εργαζόμενοι εξοντώνονται. Ότι είχαν κερδίσει με αγώνες
πολλών χρόνων καταπατούνται και μας φέρνουν σε ένα εργασιακό μεσαίωνα.
Για την επιβολή
των αντιλαϊκών πολιτικών τους προσφεύγουν στην αστυνομική βία, την κρατική και παρακρατική
καταστολή, στην πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ.
Όποιος διαμαρτύρεται, όποιος διεκδικεί
το δικαίωμα να ζει, είναι εχθρός της ομαλότητας
και της νομιμότητας . Έτσι ζήσαμε τις άγριες
επιθέσεις σε κάθε φωνή διαμαρτυρίας και αντίστασης.
Εδώ φαίνεται και η ταξική φύση
του κράτους σαν όργανο κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω στην εργατική τάξη.
Η καλύτερη
τιμή για την εξέγερση του πολυτεχνείου είναι να φωτίσουμε με την πείρα και τα διδάγματα
τους αγώνες του σήμερα που καλούμαστε να συνεχίσουμε για την τελική δικαίωση
των στόχων και των οραμάτων των πρωτοπόρων αγωνιστών της εποχής εκείνης.
Φυσικά
η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό προσπαθούν να παρουσιάσουν την εξέγερση όπως
τους συμφέρει παραποιώντας την ιστορική αλήθεια, αφαιρώντας την ουσία της, κάνοντας
την «άγια εικόνα» όπως θα έλεγε κάποιος μακαρίτης.
Το κύριο, η ουσία, είναι ότι το Πολυτεχνείο δεν ήταν μια αναίμαχτη
διαμαρτυρία, μια ειρηνική γιορτή αλλά ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ η κορύφωση του αντιδικτατορικού
αγώνα, ενός αγώνα που έγινε σε συνθήκες τυραννίας, και που είχε προηγούμενα δράσεις
όπως η απόπειρα στον δικτάτορα Παπαδόπουλο,
η κατάληψη της νομικής κλπ.
Τα αστικά κόμματα όπως και τα 2 ΚΚ δεν έθεταν ζήτημα
ρήξης με την χούντα .
Κάποιοι είχαν αποδεχτεί και τα φτιασιδώματα, τον εξωραϊσμό
της χούντας, όμως οι φοιτητές και ο λαός κόντρα σε όλους ξεπέρασαν το σύνδρομο
του φόβου [δίδαγμα για σήμερα] και με τη
συλλογική τους δράση με την ενότητα από τα κάτω, ακηδεμόνευτα, χωρίς να περιμένουν χαρισματικούς
ηγέτες και σωτήρες να τους σώσουν πήραν την υπόθεση στα χέρια τους και με το μαζικό
ηρωισμό, και την αυτοθυσία τους συνέβαλαν τα μέγιστα στον αντιδικτατορικό αγώνα.
Υπήρχαν διάφορες τάσεις μέσα στους κόλπους της εξέγερσης.
Aυτοί που ήθελαν την επαναφορά
της αστικής δημοκρατίας και αυτοί που έθεταν
ζήτημα λαϊκής εξουσίας. Oμως τα συνθήματα δεν συνδέθηκαν σε μια τέτοια κατεύθυνση ώστε να δοθεί νικηφόρο τέλος στον αγώνα από τη μεριά
του λαού.
Ένα χρόνο αργότερα ήρθε η αστική νομιμότητα, με το "Καραμανλής η
τανκς", με την ίδρυση των ΜΑΤ, με την συκοφαντία, το ψέμα, την καταστολή.
Σκοπό
είχαν να διατηρήσουν την εκμετάλλευση του λαού και της χώρας από το ντόπιο και ξένο
κεφάλαιο.
Ο αγώνας του Πολυτεχνείου, ενάντια σε αυτούς που το
καπηλεύονται, περνά μέσα από τις μάχες του σήμερα για Ψωμί- Παιδεία-
Ελευθερία και κοινωνική απελευθέρωση.
Για το χτίσιμο μιας νέας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από
άνθρωπο.
Γιώργος Ερύμανθος,
ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΚΥΠΡΟΥ
www.kinimadenplirono.gr
