Έγινε με επιτυχία, στον Πειραιά, η εκδήλωση της Ένωσης Ζακυνθίων, προς τιμή του συνθέτη της αντίστασης Αλέκου Ξένου.
Η εκδήλωση αρχικά είχε αποφασιστεί να γίνει στο πολιτιστικό κέντρο
Πεύκης, αλλά η εκεί δημοτική αρχή υπαναχώρησε και δεν παρεχώρησε την
αίθουσα μετά από απειλές που δέχτηκε από ακροδεξιούς, εξ αιτίας της αντιστασιακής δράσης του Αλέκου Ξένου στις γραμμές του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ.
Το Κίνημα Δεν Πληρώνω ανταποκρινόμενο στο κάλεσμα των διοργανωτών,
παρευρέθηκε, με πολυμελή αντιπροσωπεία του, στην σημερινή εκδήλωση προς
τιμή των 100 χρόνων από τη γέννηση του συνθέτη της αντίστασης Αλέκου Ξένου.
Αξίζει το κόπο να διαβάσουμε την καταγγελία- κραυγή διαμαρτυρίας της
Ευάννας Βενάρδου, εγγονής του συνθέτη:
«Για όσους φίλους δεν το ξέρετε, ο παππούς μου είναι ο ζακύνθιος συνθέτης Αλέκος Ξένος (1912-1995). Θεωρείται ο “Συνθέτης της Αντίστασης” καθώς, μεταξύ άλλων, συνέθεσε τη Συμφωνία της Αντίστασης, ενώ επί Κατοχής συμμετείχε ενεργά στην αντίσταση κατά των Γερμανών και στο Θέατρο του Βουνού. Ιδεολόγος και βαθιά πατριώτης μπόλιασε τη μουσική του με την ιδεολογία του, αλλά σήμερα το έργο του εκτιμάται και μελετάται από ανθρώπους κάθε ιδεολογίας. Το νέο Μουσείο Γκίκα (Μπενάκη) έχει ειδική προθήκη για τον Αλέκο Ξένο.
Γιατί τα λέω όλα αυτά;
Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη...
γέννησή του και ο Δήμος Ζακύνθου ανακήρυξε το 2012 έτος Αλέκου Ξένου -διοργάνωσε μάλιστα τριήμερο εκδηλώσεων στη γενέτειρά του. Εκδηλώσεις όμως έχουν προγραμματιστεί και στην Αθήνα. Στην Πεύκη θα γινόταν μια από αυτές στις 9/11, στο Πνευματικό Κεντρο του Δήμου, και θα ήταν μια συνδιοργάνωση της Κινηματογραφικής Λεσχης του Δήμου Πεύκης και της Ένωσης Ζακυνθίων.
Ε, λοιπόν, μόλις πληροφορήθηκα πως η εκδήλωση ματαιώνεται.
Γιατί; Διότι όπως ενημερώθηκε ο πρόεδρος της Ένωσης Ζακυνθίων, “ακροδεξιά στοιχεία απείλησαν το Δ.Σ της Λέσχης πως θα γίνει φασαρία αν πραγματοποιηθεί η εκδήλωση”.
Ο πρόεδρος της Ένωσης Ζακύνθιων ζήτησε εγγράφως εξηγηση απο τον Δήμο, αλλά επίσημη απάντηση ακόμα δεν έχει λάβει για τους λόγους της ματαίωσης.
Κι εγώ ερωτώ: Εκεί καταλήξαμε; Μετά τους Αλβανούς (βλ. “Χυτήριο”) ήρθε η σειρά των (αριστερών) Ελλήνων; Μετά τους Αριστερούς, ήρθε η σειρά των μουσικών; Και μετά τι; Θα έρθει η σειρά των ταινιών; Των βιβλίων; Των εικαστικών;
Αν φοβόμαστε να κάνουμε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, αν ενδίδουμε σε απειλές που θυμίζουν μετεμφυλιακές καταστάσεις (σαν κι αυτές που έζησε ο παππούς μου και οι άνθρωποι της γενιάς του), κι αν ακόμα χειρότερα, αρχίσουμε στην Ελλάδα του 2012 να αυτολογοκρινόμαστε, τότε πάει, παιδιά, το χάσαμε το παιχνίδι… ΟΛΟΙ.
Ευάννα Βενάρδου»
«Για όσους φίλους δεν το ξέρετε, ο παππούς μου είναι ο ζακύνθιος συνθέτης Αλέκος Ξένος (1912-1995). Θεωρείται ο “Συνθέτης της Αντίστασης” καθώς, μεταξύ άλλων, συνέθεσε τη Συμφωνία της Αντίστασης, ενώ επί Κατοχής συμμετείχε ενεργά στην αντίσταση κατά των Γερμανών και στο Θέατρο του Βουνού. Ιδεολόγος και βαθιά πατριώτης μπόλιασε τη μουσική του με την ιδεολογία του, αλλά σήμερα το έργο του εκτιμάται και μελετάται από ανθρώπους κάθε ιδεολογίας. Το νέο Μουσείο Γκίκα (Μπενάκη) έχει ειδική προθήκη για τον Αλέκο Ξένο.
Γιατί τα λέω όλα αυτά;
Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη...
γέννησή του και ο Δήμος Ζακύνθου ανακήρυξε το 2012 έτος Αλέκου Ξένου -διοργάνωσε μάλιστα τριήμερο εκδηλώσεων στη γενέτειρά του. Εκδηλώσεις όμως έχουν προγραμματιστεί και στην Αθήνα. Στην Πεύκη θα γινόταν μια από αυτές στις 9/11, στο Πνευματικό Κεντρο του Δήμου, και θα ήταν μια συνδιοργάνωση της Κινηματογραφικής Λεσχης του Δήμου Πεύκης και της Ένωσης Ζακυνθίων.
Ε, λοιπόν, μόλις πληροφορήθηκα πως η εκδήλωση ματαιώνεται.
Γιατί; Διότι όπως ενημερώθηκε ο πρόεδρος της Ένωσης Ζακυνθίων, “ακροδεξιά στοιχεία απείλησαν το Δ.Σ της Λέσχης πως θα γίνει φασαρία αν πραγματοποιηθεί η εκδήλωση”.
Ο πρόεδρος της Ένωσης Ζακύνθιων ζήτησε εγγράφως εξηγηση απο τον Δήμο, αλλά επίσημη απάντηση ακόμα δεν έχει λάβει για τους λόγους της ματαίωσης.
Κι εγώ ερωτώ: Εκεί καταλήξαμε; Μετά τους Αλβανούς (βλ. “Χυτήριο”) ήρθε η σειρά των (αριστερών) Ελλήνων; Μετά τους Αριστερούς, ήρθε η σειρά των μουσικών; Και μετά τι; Θα έρθει η σειρά των ταινιών; Των βιβλίων; Των εικαστικών;
Αν φοβόμαστε να κάνουμε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, αν ενδίδουμε σε απειλές που θυμίζουν μετεμφυλιακές καταστάσεις (σαν κι αυτές που έζησε ο παππούς μου και οι άνθρωποι της γενιάς του), κι αν ακόμα χειρότερα, αρχίσουμε στην Ελλάδα του 2012 να αυτολογοκρινόμαστε, τότε πάει, παιδιά, το χάσαμε το παιχνίδι… ΟΛΟΙ.
Ευάννα Βενάρδου»
